σεζόν

Τις ώρες του αποχωρισμού

κουμάντο κάνουν οι κορδέλες και τα κίτρινα γάντια

στερνή λαλιά της εργατικής τάξης

Εκεί που ήπιες το χτεσινό σου μεροκάματο

εκεί,τα πλυντήρια τώρα ηχούν

πιο δυνατά κι απ το χαστούκι της απόρριψης

μάλλον αυτό το πρωινό δεν είναι τόσο φανταχτερό

χωρίς μουσικές και το απαραίτητο σκοτάδι

το μόνο που έμεινε 

ζέχνει κι αυτό κάτουρο,τσιγάρο και χλωρίνες.

Φοβάμαι και σαν μικρό παιδί

στον ύπνο μου τα βράδια

βλέπω πως πάλι έχω αφεντικά

και σερβίρω ήττες σε νταήδες

ανήμπορα τα χείλια μου να σχηματίσουν το όχι.

Φοβάμαι και σαν μικρό παιδί
στον ύπνο μου τα βράδια

μουσκεύω τα σεντόνια και τα μάτια μου.

μηνίσκος μπλουζ

Απ' το μπαλκόνι της από πάνω

κρέμεται μια θηλιά και

κρακ κρακ

δυσκολεύομαι να αλλάξω στάση να μη βλέπω

αλλά από αυτό το πλευρό που κοιμόμουν

διαστρέβλωσα κάθε έννοια βαρύτητας

Όταν ξύπνησα δεν μπορούσα να ζυγίσω τίποτα σωστά

και απέφυγα όλα τα σκαλιά

κάθε φορά που έκανα ένα βήμα

ακουγόταν το ίδιο πάλι

κρακ κρακ

Έτσι το πρωί κίνησα για τα επείγοντα

-γιατρέ,δεν με πρόσεξα τελευταία

και από τις τόσες φορές που γονάτισα

τα υγρά άφησαν τα μάτια και βρήκαν αλλού να κρυφτούν.

Κρεβατωμένη για τον λάθος λόγο

χάνω πάσα επιθυμία να σε χορέψω

Σε καίω μαζί με το τελευταίο μου τσιγάρο και

κρακ κρακ

κρακ κρακ κρακ

κρακ.

Πρέπει να κάτσω κάπως αναπαυτικά

αν είναι να ζω με τη συνήθεια

αλλιώς θα μου φάνε όλα τα φράγκα οι ορθοπεδικοί
και οι επιγονατίδες.

Δευτέρα Καφές Τσιγάρο

κωλοΓιάννενα
πως ανθίζουν έτσι οι τοίχοι
και ούτε μια γωνιά υγρή για έρωτα
να βγάλω απ' τα μέσα μου
τα εγωιστικά ξερατά μου
και να μονολογήσω φόβους.
Όσα τζιν τόνικ κι αν ρουφήξω
άλλο δε μπορώ τις πίκρες που κερνάς
όταν μου αρνείσαι απαντήσεις
και τριγυρνάω τη βδομάδα όλη
με απορία και καπνό στην τσέπη.
Μα πως πλανεύτηκα από άνθρωπο
που αρνείται ένα φιλί για καλημέρα;

Μέχρι να πιω τούτο τον καφέ και να ξυπνήσω
θα μουχλιάσω κι εγώ,
δεν θα μαι η ίδια.

τι να βάλω απόψε

Εγώ θα σου φτύνω τον έρωτά μου,
εσύ θα με απορρίπτεις συστηματικά
κι όταν μεθάς θα με πιάνεις πάλι απ’ τη μέση
αγνοώντας τις οδηγίες προφύλαξης,
τους όρους και τις προυποθέσεις.
Θα κάνεις το μυαλό μου μαρμελάδα
και θα φεύγεις βιαστικά το πρωί.
Ύστερα θα περιμένω άλλη μια βδομάδα
να ανταμωθούμε δήθεν τυχαία
κι ας βαρέθηκα τα χανγκόβερ σου.
Σύμφωνοι;
Τώρα,όλο αυτό,δεν είναι και πολύ ποιητικό
αλλά με τόσες σαχλοκουβέντες με χάνω τελευταία.

Μου ‘χεις φάει τα χειρότερα μου βράδια
και μάλλον ήρθε ο καιρός
να αφήσω τα ωραία ρούχα και τα βαψίματα
και να βάλω καμιά καπότα.

Τα άστρα και τα ζώδια

Τα πρωινά δίχως ήλιο
ξυπνούν αχάραγα οι καρδιές
γιατί το κρεβάτι παραείναι μεγάλο
για να βουλιάζουν μόνες
Σηκώνεσαι και ο καφές θα ναι γλυκός
αλλά όχι όσο ζεστός ήθελες
Δέκα χιλιάδες πράγματα που πρέπει να γίνουν
το ένα που όλα τα καθυστερεί
σου κάνει παρέα στο πρώτο τσιγάρο
Δε σβήνει με τίποτα και το τασάκι
ζέχνει απελπισία
Για να ξυπνήσεις χαρούμενα
μάλλον πρέπει να κοιμηθείς αναλόγως

είδες που τελικά

τα άστρα και τα ζώδια
μας μπήκανε εμπόδια.

(Η Έλλη δυσκολεύεται με τον νες
και η Τζέλα με το ξύπνημα
εναλλαγή,Διάφανα Κρίνα με Βικάρα
και η αναβλητικότητα
η κάθε αναβλητικότητα
δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στο σαλόνι)

η καρέκλα.

Την καρέκλα την παλιά θα τηνε βάψω κίτρινη ,

την βαρέθηκα να με χαζεύει δήθεν αδιάφορη 

τα βράδια που γυρνάω σουροευάλωτη.

Το επικριτικό της καφετί και τα στραβά της πόδια 

δεν αφήνουν κανέναν να κάτσει λίγο παραπάνω.

Θα την καρφώσω στο ταβάνι

και θα με ανεβάζω εκεί  όταν δεν περνάω καλά

μπας και αλλάξει επιτέλους

ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα.

Μπα.και να την βάψω

πάλι στα σκαμπό αγκαλιά με αποστάξεις

θα σκέφτομαι όλες τις αποστάσεις

που θα πρεπε και δεν.

Αλλά πες πως την έβαψα

πως άλλαξα οπτική γωνία

πως θέλει κάποιος να κάτσει

πώς θα το αφήσω να συμβεί;

Καλύτερα λοιπόν να τηνε σπάσω

πολλοί μουσαφιρέοι μαζεύτηκαν τελευταία

που το κρεβάτι μου μπανίζουν στα αλήθεια

κι εγώ αθώα,ροζ και ηλίθια

τους λέω να κάτσουν λίγο ακόμα.

Δεν βολεύει πουθενά αυτή η καρέκλα.

Άντε σήκω να σου κάνω έναν ελληνικό

να τον πιεις στην αυλή και να παρατηρώ

πως φωτίζει το δέρμα σου την μέρα.

Την νύχτα όλα είναι φανταχτερά,

όλα αλλοιωμένα.

Κι εγώ την μέρα 

που ξεβάφομαι
δεν είμαι για σένα.

ούι

Ε,εσύ.
Ναι,εσύ μην κάνεις πως δεν ακούς.
Πάρε τη μούτζα σου πίσω
έχω κι άλλες καβάτζα.
Αν έχεις λίγη τύχη περίσσεμα μονάχα
τα ακριβά παλάτια μου,όλα δικά σου.
Την χρειάζομαι τούτες τις μέρες.
Και μπατίρισσα και με καρδιά ρημαδιό,
δεν θα ταν ευγενικό να μ αφήσεις έτσι.

Αλλά αν ήξερες από ευγένεια
δεν θα χρειαζόταν να σου τάξω παλάτια
για κάτι στιγμές ντεμέκ ευδαιμονίας.
Στρίβε.Θα την βρω μόνη μου.

Πόσο να σου ζητιανεύω έρωτες
όσο πετάς το δίφραγκο στον αέρα
για να αποφασίσεις αν απόψε
μ' αγαπάς; αμ,δε μ αγαπάς.