Για λίγο

ξεχαστήκαμε 

αφού πέσαμε και χτυπήσαμε

της πληγές μας μπαλώναμε

την μία με την άλλη
με δανεική κλωστή το χρόνο

έτσι παγωμένες όπως ήμασταν

ξεχάσαμε , μπορεί να

ξεχαστήκαμε για λίγο 

για τόσο λίγο

ξεσκονίσαμε την ντροπή απ' τους ώμους μας

μας εγκατέλειψε της ηδονής η τελευταία στάλα

θα πήγαινα για άλλα αλλά

δεν ξεχνάνε τα γδαρμένα κορμιά 

τόσο εύκολα

παλεύουν απροστάτευτα

απέναντι στις μνήμες

φαντάζομαι το μέλλον μου στα κρυφά

δουλειά δουλειά δουλειά

μοναξιά στα σπίτια

άδεια τα στενά
και του πρώτου φιλιού η γωνία

μαμά αν δεν με ξαναδείς

θα με προστατεύει η αστυνομία

έχω ένα μόνιμο πόνο στο στέρνο

και ταχυκαρδία

κλαίω συχνότερα τις νύχτες

για λίγο 

για τόσο λίγο

φοβήθηκα μη μου γίνει συνήθεια

να φαντάζομαι το μέλλον 

με πρησμένα μάτια πίσω απ' τα γυαλιά.

εξίσωση

αν μείνουμε για λίγο σιωπηλοί
άραγε πόσες καρδιές θα ακούσουμε να ραγίζουν τη στιγμή ;

Σπασμένο τηλέφωνο

 
εγώ
εσύ
οι σιωπές μεταξύ μας

ο τρόπος που αδιαφορείς
χειρότερος
από ρεπό Δευτέρα απόγευμα

μια-δυο φωτογραφίες
τρία ντριν και
σηκώνομαι,βάζω παπούτσια

πρέπει να φύγω -
μάλλον,για που
αφού

δεν σε σκέφτηκα ούτε σήμερα .

άνθη κερασιάς

Το μυστικό συστατικό για να πετύχει το καλοκαίρι

είναι το σωστό γλείψιμο

των σταγόνων 

που 

σε λίγο θα τρέχουν στα σαγόνια σου

γύρω απ' το στόμα σου

η γλώσσα εκεί μοναχά δεν φτάνει

το κόκκινο των κερασιών σου 

με κάνει να πιστεύω σε θεούς και δαίμονες 

 αχ , είναι αμαρτία τόση γλύκα 

να παλεύει

με το αγνό της βανίλιας 

το σιρόπι σοκολάτας

να λερώνει την κοιλιά σου ενώ

βυθιζόμαστε στον καύσωνα 

ιδρώνουμε αλάτια και έρωτα

όσο το ραδιόφωνο απ' την κουζίνα

μας κρυφακούει και παίζει σάμπα 

χάρισε μου αυτό το χορό .

προς ποίηση

Για τις μέρες που δεν πετυχαίνω τον καφέ μου
για τα απογεύματα που αργώ στα ραντεβού μας
για τα βράδια που σε περιμένω να φανείς
                                            και δεν φάνηκες
για τα άλλα βράδια που μου χτύπαγες το κεφάλι ως να ματώσω
για όσες φορές με κάνεις να νιώθω διάφανη
για αυτά που μου ψιθυρίζεις και με κάνεις να κλαίω
για όσα δεν μπορώ να αλλάξω ,πότε πότε
για το κάποτε που θα 'ρθει                                          
                                        που το βλέπω να αργεί,να μην φτάνει
για τις ώρες τις ατέλειωτες πάνω απ' το ποτήρι
για τα τσιγάρα που εξαφανίζονται όποτε τους καπνίσει.



Προσποιούμαι πως όλα πάνε καλά
όσο στενεύουν τα περιθώρια
καταπατώντας τα όρια του ισογείου
τα πρωινά απ'τον κήπο
πετάω κορόμηλα άγουρα
στις απέναντι πολυκατοικίες 
η Πόλη,όπως την ξέρεις
νευρική μα αμήχανη ερωμένη
τα καλοκαίρια και
ο Ρομαντισμός
μετατρέπεται σε σαράβαλο πενηντάρι
τα ξημερώματα
τον καβαλάω χωρίς κράνος
και τα δάκρυα μουσκεύουν τα μυαλά μου
ώσπου να φτάσω στο επόμενο βενζινάδικο
ξέμεινα από καύσιμα κι υπομονή
θα σε βρω κάπου στο δρόμο όμως.

не понимаю

( ντουτ - ντουτ ... )



Ρε μαλάκα,


ρε μαλάκα σήμερα με απέλυσαν απ'το τηλέφωνο
ο υπεύθυνος και ο ρουφιάνος συνάδελφος
λίγες ώρες πριν πιάσω  βετέξ  και δίσκο.
Μέρες πριν μου τάξαν αύξηση
αλλά να , ξέρεις , έβγαιναν δύσκολα τελικά .

Χαζή κι εγώ,πήγα κι αγόρασα παπούτσια καινούρια
- σπορτέξ  για την ορθοστασία, τα πιο καλά μου είπαν - .

Είμαι μέσα ένα μεροκάματο
και ο λογιστής έλειπε όταν πήγα να υπογράψω απόλυση,
έπινε τσίπουρα με το αριστερό αφεντικό μου.

Και στα λεγα ρε, στάλεγα
δεν είχα καλό προαίσθημα
τζάμπα φούσκωσα χαρά αυτές τις μέρες.


Αγουροξυπνημένα οχτάωρα
πάνω σε σακατεμένα γόνατα ,
η ζωή μας όλη .

Τέτοια ξεφτίλα όμως ,
τούτη η Άνοιξη σα να μην άνθισε καρδιές .

Κι εσύ
να μην σηκώνεις το τηλέφωνο
πάνω σ' ένα μηχανάκι όλη μέρα
σ' έχει φάει το ψάξιμο ,η ανασφάλεια
η ΔΕΗ που χρωστάς δύο χρόνια τώρα
η βενζίνη,όλα απ' την τσέπη σου
και τα παράπονα στο μαγαζί από πελάτες
γιατί δεν έτρεξες με τη βρόχα
να δώσεις εγκαίρως την παραγγελία.

Κράνος για δέκα ώρες σερί
δεν φοράνε ούτε στον πόλεμο

και όταν ακούμε για εργατικό ατύχημα
παρακαλάμε μην είναι κανάς δικός μας

σιχτιρίζουμε την φτώχεια και τα νιάτα μας ,
παρηγορώντας ο ένας την άλλη
κάθε που μας εξαναγκάζουν σε παραίτηση .


Φίλε μου
δεν καταλαβαίνω τίποτα πια
και γενικά , ίσως να αντέχω
ειδικά όμως , όχι άλλο  .

Εκτρέφοντας πραγματικότητες σε φούσκες

Καθόμαστε αντικριστά πλέον ,σιωπηλοί

ύστερα από τόσο καιρό πια

που εκτρέφαμε πραγματικότητες σε φούσκες

Τώρα βιαστικά ας τα μαζέψουμε να φύγουμε

γέρικα άλογα τυφλά ξεθωριασμένα

τρέχουμε γρήγορα να πέσουμε απ' τους γκρεμούς μας ,

πέτρα - πέτρα τους χτίζαμε για να ξανακυλίσουμε

είναι που τους στηρίζαμε στις θάλασσες

ενόσω ξέραμε το κύμα κόκαλα πως τσακίζει .