Εκτρέφοντας πραγματικότητες σε φούσκες

Καθόμαστε αντικριστά πλέον ,σιωπηλοί

ύστερα από τόσο καιρό πια

που εκτρέφαμε πραγματικότητες σε φούσκες

Τώρα βιαστικά ας τα μαζέψουμε να φύγουμε

γέρικα άλογα τυφλά ξεθωριασμένα

τρέχουμε γρήγορα να πέσουμε απ' τους γκρεμούς μας ,

πέτρα - πέτρα τους χτίζαμε για να ξανακυλίσουμε

είναι που τους στηρίζαμε στις θάλασσες

ενόσω ξέραμε το κύμα κόκαλα πως τσακίζει .

Να 'χαμε να κλαίγαμε.

Τελευταία,τα νέα

πολλά και ασυνάρτητα.

Η μία γέννησε,γι αυτό εξαφανίστηκε

η άλλη παντρεύεται και βλέπει εφιάλτες τα βράδια.

Eκείνη εκεί,την θυμάσαι ;

Δεν πληρώνουν τα αφεντικά,μπήκε ταμείο,ευτυχώς

και πισωγύρισε στους δικούς της,τους δεξιούς,

με το κεφάλι σκυμμένο`

ήταν που 'θελε να γίνει καλλιτέχνης.

Η τάδε έκανε πολλές απόπειρες μέσα στο χρόνο,λέει,

και η δείνα τα κατάφερε με την πρώτη,

μαγκιά της  (;)

Ήταν καλό κορίτσι,από αυτά,ξέρεις

που οι γειτόνοι και οι οικογένειές τους

δεν έδωσαν ποτέ δικαιώματα.

Αυτές οι δυό κάποτε αγαπιόντουσαν,

τώρα στάζουν σορό το φαρμάκι

και τις ενοχές τους

με ακροάτρια κάποια τρίτη

που με τον καιρό θα γίνει τέταρτη κι ασυγχώρητη,

αλλά έφταιξε , σκούζαν οι άλλες μετά

γαμήθηκε βλέπεις με έναν πρώην τους -τι δράμα.

Τόσες μετεφηβικές παρεμβολές

ίσα για να 'χουμε κάτι να κλαίμε μου φαίνεται καμιά φορά,

όταν πιάνουμε για ώρες τη γωνία της μπάρας.

Χειρότερα κι απ' τις ειδήσεις των οχτώ γινήκαμε,μεταξύ μας

ώσπου να νοιαστούμε η μια για την άλλη από την αρχή.

Ως τότε,τα γνωστά,μην τρελαίνεσαι

και κάνε πως δεν ειδωθήκαμε απόψε.

 

Μια καρέλια χρυσή ,παρακαλώ.

Συνωμότησαν τα φεγγάρια
με τα πόδια μου τα κουρασμένα
και τα δυό τελευταία μου τσιγάρα τα βαρύτερα
να μην μ' αφήνουν άλλο οι νύχτες να ησυχάσω
Τους τρεις μήνες αυτούς ατόφιο δημοσιοϋπαλληλίκι :
σπίτι - δουλειά , δουλειά - σπίτι
και στο ρεπό να χαίρομαι που κάνω μια κάποια φασίνα.                                    
   Οι συγκινήσεις αναμετρήθηκαν με τις εκκρεμότητες
   χωρίς να καταφέρουν να ξεγελάσουν τις           συνειδητοποιήσεις       .
Στην δουλειά ,   προχθές,
έπεσα καταγής , κανείς δε το πίστεψε
πως άλλο δε μπορώ να συνεχίσω 

σπίτι - δουλειά , δουλειά - σπίτι
χρωστάω δυό ενοίκια          ,      κάμποσες εξηγήσεις
θέλω να κλάψω σε τρεις αγκαλιές αφότου μ' έθαψαν
να τους δείξω πως
άσπρισαν κι άλλες τρίχες στους κροτάφους μου
που υποδεικνύουν το στόχο. 

Θα κάνω ένα τσιγάρο ακόμα 

να το σκεφτώ .

- Καλημέρα. Μια καρέλια χρυσή,παρακαλώ .

Ελλάδα,7 Δεκέμβρη 2018.

Ξύπνησα αλαφιασμένη
αναγκασμένη
το άγριο χάραμα να προϋπαντίσω

-ένας θεός,κι αν ξέρει, από πότε
είχα τον ήλιο να ειδώ
και ποιος θεός άραγε να 'ναι

μου φύτεψε μια τρύπα στο κεφάλι μου
μια αναγούλα τις μέρες αυτές
που μου ταρακουνάει τα μέσα

σε είδα να πεθαίνεις
μ 'ένα τσιγάρο στο στόμα να ξεφυσάς
εσύ δεν κάπνισες ποτέ σου,συλλογιέμαι

και κάνω τώρα τα δάχτυλα μου άφιλτρα
μια ζωή στον Άσσο
δυο - τρία μπoυκάλια κρασί μετά

ένα κορμί σακατεμένο
ψυχολογικό τασάκι στις ορέξεις τους
να τινάζουνε τις στάχτες

φεύγει μαζί κι η κάφτρα εξοστρακίζεται
ώσπου πέφτει στα παντελόνια τους
τους σιγοκαίει ζωντανούς κι εγώ

σε μια γωνία σκυφτή χαζογελάω
υπομονή ,γυναίκα είσαι
έτσι είναι αυτά

είπαν.

επισιτισμός μπλουζ.

Οι φίλοι μου μεγάλωσαν όλοι πια

διαβάσανε και πήραν πτυχία για να

αγχώνονται με την δουλειά,τώρα ψάχνουν δεύτερη

δίσκος,σέικερ,μότα,βετέξ,μηχανή

αγγελίες εργασίας με το κιλό

χιλιόμετρα ποδαρόδρομος και ορθοστασία

σμίλεψαν τα καλύτερα μυαλά.

Τζιβάνες,μεγάλα χαρτάκια,αναπτήρας

έτοιμη όταν

χτυπάει το θυροτηλέφωνο:

''Ανεβαίνω λίγο να κλάψω.'' Σιωπή.

Οι γονείς δεν έχουν δεκάρα τσακιστή

οι σπιτονοικοκύριδες μας διώχνουν χωρίς προειδοποίηση

οι δουλειές πάνε απ'το κακό στο χειρότερο

οι ντρόγκες μας φάγανε τα φράγκα

οι γκόμενοι δεν μας θέλουν για γκράντε έρωτες

τα αφεντικά κόβουν από δω κι από κει

τα ένσημα δεν φτάνουν για ταμείο

τα τηλέφωνα χτυπάνε μόνο για κακό,όταν χτυπάνε

η οργή γίνεται δάκρυα,κρίση άσθματος,τάσεις φυγής

οι βαφές δεν καλύπτουν τόσο καλά τα γκρίζα

η πόλη η πουτάνα όλο σε θυμίζει

κι εγώ

θα σε 'επαιρνα να φεύγαμε σ'άλλη γη σ' άλλα μέρη

μα χρωστάω τη ΔΕΗ,κάτι κοινόχρηστα,κάποια δανεικά

άσε που,όταν βγάζω την επιγονατίδα μου μετά τη δουλειά

δεν μπορώ βήμα να κάνω παραπανίσιο.
Προς το παρόν,μωρό μου,βίβες  .

τόσο κι άλλο τόσο

Τόσες δεν φάντάζεσαι πόσες

οι λέξεις στον ουρανίσκο μου που κολλάνε

κάθε που στέκομαι πλάι σου.

Τόση δεν φαντάζεσαι πόση

η προσμονή και η ανυπομονησία

κάθε που δήθεν τυχαία στα ξαφνικά με αγγίζεις.

Τόσα δεν φαντάζεσαι πόσα 

θέλω να σου δώσω αντί για μουγκρητά

κάθε που τα πόδια μου ανοίγεις να με διαβείς.

Τόσο δεν φαντάζεσαι πόσο

τόσο κι άλλο τόσο μα πόσο 

ανυπεράσπιστα να καρτερώ

την επόμενη κραιπάλη σου

για να χαιδέψω το στέρνο σου ευλαβικά

και να σε δω να φεύγεις με βιασύνη

δικαστήρια με περνάω για να ξανάρθεις.

Τόσος δεν φαντάζεσαι πόσος

είναι ο πόθος μου για σένα

κάθε που μου χαμογελάς και ξεγελιέμαι.

Τόσο κι άλλο τόσο,
για όσα καμπάρια ακόμα.

https://www.youtube.com/watch?v=_KKHx1M_jZo

άτιτλο 69

Τώρα, πάλι πίσω

ίσως

ίσος προς ίσο

προσμένω να φανείς ένα πρωί,

κάθε πρωί

να πιάσεις τη γωνία στο κρεβάτι μου

που σου 'χω ζεσταμένη

να ενωθούν οι αγκώνες σου

να σπάσουν τα πλευρά μου.

Σήμερα

το σπίτι μυρίζει μαλακτικό

η μυρωδιά του τσιγάρου

αντικαθιστά τα λουλούδια

σεντόνια καθαρά απλώνω στο μπαλκόνι

σα να μην έσταξε ούτε δάκρυ πάνω τους

μονάχα τα γόνατα με προδίδουν ,

κάθε που κάνω να σταθώ στο ύψος μου

ακούγεται ένα τρίξιμο - μηνίσκος μπλουζ.

- Τα πόδια των εργατών,αχ,πως πονάνε.

- Οι καρδιές να δεις.

- Ώχου μωρέ,πάψε πια , να χαρείς.

Το αποκορύφωμα του καλοκαιριού 

ήρθε Σεπτέμβρη :

σταμάτησαν να ηχούν τα κομπρεσέρ των από κάτω

κι έχω ήδη στριμμένο τσιγάρο στον καπνό μου μέσα,

χρειάζεται πάντα ένα πριν ψάξω για δουλειά.

Βγάζω τον αγαπημένο μου αναπτήρα απ' την κρυψώνα του.

Ας μην στρίβω πάντα καλά

τουλάχιστον

έχω ταλέντο στο να καπνίζω

και στο ξεφύσημα 

με στυλ .