Εναλλακτικές

Περιμένω την στιγμή
που τα τραγούδια
θα πάψουν για σένα να μιλάνε
ή τουλάχιστον την στιγμή
που θα τ ακούσουμε μαζί.

Και από μακροπρόθεσμα σχέδια

Θα 'θελα να μην σταματήσει ποτέ το χούι μου
να καβατζώνω τους αναπτήρες των άλλων
να μπορώ να καίω το παρόν μου
παρέα με τα κακοστριμμένα μου τσιγάρα.

ρε Αρλέτα

Μετά από τόσα οχτάωρα σερί δέκα με έξι
τριγύρω κανέναν άγιο δεν είδα να ξεμένει
μόνο κάτι γλυκόλογα μέσα από τα δόντια
για να μας παίρνει πιο εύκολα ο ύπνος στα σκοτάδια.

Με γκ και β

Παραμορφώθηκα για να χωρέσω στα καλούπια
που με χρίζουν σκλάβα στριμωγμένη.
Κάτω πέφτω,κόντρα τα χέρια μου βάζω
να πιάσω τον αέρα που με καίει
καλοκαιρινή ραστώνη
ένα καζάνι σιγοβράζει για μία
κοχλάζει μέσα μου και βρυχάται ένα κτήνος 
ανέλπιστες προσπάθειες να ξορκίσει το σκοτάδι.
Πάντα θα υπάρχουν κορίτσια που θα χύνουν
για αγόρια ή κορίτσια που θα χύνουν
για φθισικές καρικατούρες της φύσης που δε χύνουν.
Εγώ που ξέρω πως τα φλέματα δεν πρέπει να κατακρατούνται
φτύνω στο χέρι μου μεταλαβιά της νύχτας
πασσάλειμα για μπούτια και προσάναμα.
Η γκάβλα μου με ξύπνησε 
ύστερα από τρεις ώρες στο κρεβάτι
τον σημερινό ήλιο 
τον τίμησα με πόδια ανοιχτά προς το παράθυρο
υγρά και ειλικρινά.
Μωρό μου χύνω,μωρό μου φθίνω
όταν το καζάνι μου παραβράσει
θα το χύσω στο πιο πρόσφορο έδαφος
θα το ξαναστήνομαι και θα το ξαναχύνομαι
μέχρι να γίνει κύμα να φτάσει ως απάνω 
να ξεχειλίσει στις ταράτσες των πολυκατοικίων
κι εγώ ακόμα
θα στάζω γκάβλα.

Για λίγο

ξεχαστήκαμε 

αφού πέσαμε και χτυπήσαμε

της πληγές μας μπαλώναμε

την μία με την άλλη
με δανεική κλωστή το χρόνο

έτσι παγωμένες όπως ήμασταν

ξεχάσαμε , μπορεί να

ξεχαστήκαμε για λίγο 

για τόσο λίγο

ξεσκονίσαμε την ντροπή απ' τους ώμους μας

μας εγκατέλειψε της ηδονής η τελευταία στάλα

θα πήγαινα για άλλα αλλά

δεν ξεχνάνε τα γδαρμένα κορμιά 

τόσο εύκολα

παλεύουν απροστάτευτα

απέναντι στις μνήμες

φαντάζομαι το μέλλον μου στα κρυφά

δουλειά δουλειά δουλειά

μοναξιά στα σπίτια

άδεια τα στενά
και του πρώτου φιλιού η γωνία

μαμά αν δεν με ξαναδείς

θα με προστατεύει η αστυνομία

έχω ένα μόνιμο πόνο στο στέρνο

και ταχυκαρδία

κλαίω συχνότερα τις νύχτες

για λίγο 

για τόσο λίγο

φοβήθηκα μη μου γίνει συνήθεια

να φαντάζομαι το μέλλον 

με πρησμένα μάτια πίσω απ' τα γυαλιά.

εξίσωση

αν μείνουμε για λίγο σιωπηλοί
άραγε πόσες καρδιές θα ακούσουμε να ραγίζουν τη στιγμή ;

Σπασμένο τηλέφωνο

 
εγώ
εσύ
οι σιωπές μεταξύ μας

ο τρόπος που αδιαφορείς
χειρότερος
από ρεπό Δευτέρα απόγευμα

μια-δυο φωτογραφίες
τρία ντριν και
σηκώνομαι,βάζω παπούτσια

πρέπει να φύγω -
μάλλον,για που
αφού

δεν σε σκέφτηκα ούτε σήμερα .