Τα άστρα και τα ζώδια

Τα πρωινά δίχως ήλιο
ξυπνούν αχάραγα οι καρδιές
γιατί το κρεβάτι παραείναι μεγάλο
για να βουλιάζουν μόνες
Σηκώνεσαι και ο καφές θα ναι γλυκός
αλλά όχι όσο ζεστός ήθελες
Δέκα χιλιάδες πράγματα που πρέπει να γίνουν
το ένα που όλα τα καθυστερεί
σου κάνει παρέα στο πρώτο τσιγάρο
Δε σβήνει με τίποτα και το τασάκι
ζέχνει απελπισία
Για να ξυπνήσεις χαρούμενα
μάλλον πρέπει να κοιμηθείς αναλόγως

είδες που τελικά

τα άστρα και τα ζώδια
μας μπήκανε εμπόδια.

(Η Έλλη δυσκολεύεται με τον νες
και η Τζέλα με το ξύπνημα
εναλλαγή,Διάφανα Κρίνα με Βικάρα
και η αναβλητικότητα
η κάθε αναβλητικότητα
δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στο σαλόνι)

η καρέκλα.

Την καρέκλα την παλιά θα τηνε βάψω κίτρινη ,

την βαρέθηκα να με χαζεύει δήθεν αδιάφορη 

τα βράδια που γυρνάω σουροευάλωτη.

Το επικριτικό της καφετί και τα στραβά της πόδια 

δεν αφήνουν κανέναν να κάτσει λίγο παραπάνω.

Θα την καρφώσω στο ταβάνι

και θα με ανεβάζω εκεί  όταν δεν περνάω καλά

μπας και αλλάξει επιτέλους

ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα.

Μπα.και να την βάψω

πάλι στα σκαμπό αγκαλιά με αποστάξεις

θα σκέφτομαι όλες τις αποστάσεις

που θα πρεπε και δεν.

Αλλά πες πως την έβαψα

πως άλλαξα οπτική γωνία

πως θέλει κάποιος να κάτσει

πώς θα το αφήσω να συμβεί;

Καλύτερα λοιπόν να τηνε σπάσω

πολλοί μουσαφιρέοι μαζεύτηκαν τελευταία

που το κρεβάτι μου μπανίζουν στα αλήθεια

κι εγώ αθώα,ροζ και ηλίθια

τους λέω να κάτσουν λίγο ακόμα.

Δεν βολεύει πουθενά αυτή η καρέκλα.

Άντε σήκω να σου κάνω έναν ελληνικό

να τον πιεις στην αυλή και να παρατηρώ

πως φωτίζει το δέρμα σου την μέρα.

Την νύχτα όλα είναι φανταχτερά,

όλα αλλοιωμένα.

Κι εγώ την μέρα 

που ξεβάφομαι
δεν είμαι για σένα.

ούι

Ε,εσύ.
Ναι,εσύ μην κάνεις πως δεν ακούς.
Πάρε τη μούτζα σου πίσω
έχω κι άλλες καβάτζα.
Αν έχεις λίγη τύχη περίσσεμα μονάχα
τα ακριβά παλάτια μου,όλα δικά σου.
Την χρειάζομαι τούτες τις μέρες.
Και μπατίρισσα και με καρδιά ρημαδιό,
δεν θα ταν ευγενικό να μ αφήσεις έτσι.

Αλλά αν ήξερες από ευγένεια
δεν θα χρειαζόταν να σου τάξω παλάτια
για κάτι στιγμές ντεμέκ ευδαιμονίας.
Στρίβε.Θα την βρω μόνη μου.

Πόσο να σου ζητιανεύω έρωτες
όσο πετάς το δίφραγκο στον αέρα
για να αποφασίσεις αν απόψε
μ' αγαπάς; αμ,δε μ αγαπάς.

πως δεν κόβεται το κάπνισμα.

(21:20)

Κολλάζ από αποτσίγαρα,τζιβάνες
και εισιτήρια λεωφορείων
Τι σκέφτεσαι άραγε
όταν τα σώματα μας είναι ενωμένα;
Όταν μου τελειώνει ο καπνός,πάντως
εγώ σκέφτομαι εσένα
Και την επανάληψη που δεν αυτοεξορίστηκε
όπως όλως οι κακές μάνες
που μας έμαθαν λέξεις
που δεν μάθαμε ποτέ.
Που να είσαι άραγε τώρα
που δεν έχω να καπνίσω
και σε χρειάζομαι για να σβήσω
την εικόνα σου στο τασάκι
Να σου κάνω τράκα μια αγκαλιά
έχω φωτιά για δύο
και περιμένω να ρθεις να μ' ανάψεις.


(22:και το ξέρω πως έχω αργήσει)

Μη μου μιλάς
όταν σε κοιτάζω με όλη την προσμονή μου
να κρέμεται από τα δυό σου μάτια.

Όσο τις λέξεις μας στραγγίζω

το μόνο που μουλιάζω

είναι οι βλεφαρίδες μου

και τα μάτια μου κλείνουν και δεν θέλουν

τίποτα τίποτα τίποτα άλλο να δουν.

(00:20)

και εμφανίζεσαι τελικά

και δεν έχω δουλειά πολύ

και το μόνο που θελα

να, εκείνη η  αγκαλιά

και το μόνο που θελες

να φιλήσεις εκείνη

και το μόνο που έλαβα

μπουνιά στο στομάχι. 

(12:37)

- έναν κάμελ και χαρτάκια παρακαλώ.
υ.γ. Ποτέ δεν μ' άρεσαν οι τράκες.

διπλό τζάμι.

Ντύθηκα ηλιαχτίδα στην ομίχλη
φόρεσα τα αστραφτερά μου πόδια
(άσ' τα φτερά μου στην ντουλάπα)
ξεκλείδωσα τη διάθεση μου απ' το συρτάρι.

Δυό καφέ - τρεις ζάχαρη
κάμελ στο αυτί και δρόμο.
Η αναμονή περιφρουρεί,
τα πλάνα του χρόνου όλου
περιπλανιούνται στο κενό.
Στα χαρακώματα παλεύουν
τις σφαίρες σου
με σφεντόνες και χαλίκια.

Πέτρα μαύρη
θα σου πετάξω
κι όλοι μου οι γαλαξίες
θα πνιγούν στο αίμα.

Τόσες μουσικές
τόσος καπνός
τόσες εναλλαγές διάθεσης.
Πες μου ποια θες να 'μαι σήμερα
γιατί έτοιμη είμαι από καιρό να σε σπάσω.
Ίσως τότε να αλλάξω
όταν πάρουν τα μετακάρπιά μου χρώμα.

Κι αν κομματιάστηκες
κι αν η μουσική υπόκρουση
είναι ο ήχος της πτώσης -
Ακόμα να φύγεις από μπρος μου.

(    κάνε με θρύψαλα.    )

Ρήγμα δυό

Με τόσες σεισμικές δονήσεις από χθες
συμπεραίνω πως
οι τεκτονικές πλάκες
μάλλον περνούν καλά εκεί κάτω
μάλλον είδαν

μάλλον η
ηδονή

είναι για δύο

ή
δονίζομαι

Οι λάμπες χορεύουν
τα ποτήρια τσουγκράνε
ο αναπτήρας τρεκλίζει.

Πάλι ήπια ρε
ωχ
ή
πια για σένα
πάλι πλάι μα μακριά.

ένα τζιν τόνικ δρόμος
η αποτίμηση της κατάστασης

ένα σφηνάκι εγωισμό θα πιούμε;

πριν κάνει κι άλλο σεισμό
το κρεβάτι μου δεν ένιωσε της δονήσεις
ή
τρέμει από προχθές
ή
δονίζομαι
εγκέλαδος σωστός
γκρεμίζω τοίχους


γιατί αλλιώς
κι όλη η πόλη
να γεμίσει από στένσιλ
με τα αρχικά σου

οι μετασεισμοί που ακολουθούν
θα τα σβήσουν
απόρροια ηδονής ήταν
ή

μήπως πρέπει να εκκενώσεις τα μυαλά μου;


Τώρα καταλαβαίνω
τώρα που ταρακουνήθηκα
πως τελικά είναι μεγάλο το ρήγμα

και δεν έχει τόση πλάκα.

τέλη σεπτέμβρη.

Ξεκινάω ταξίδι
από τα ακροδάχτυλα
μέχρι τους αγκώνες σου
Ανατολή και Δύση
ορίζω τον ορίζοντα
σφίγγοντας τις παλάμες σου
Στρόβιλος στον αφαλό σου πάνω 
κάνω στάση για ξεκούραση
στα λαγόνια σου 
αναμένω
το φανάρι να ανάψει
μ’ άναψε
και στο άψε σβήσε χοροπηδάω 
χορεύω 
πέφτω γκρεμίζομαι αναρωτιέμαι
γιατί με πετάς στη λογική;
Εγώ θέλω 
να πιάσω φιλίες με τους αστραγάλους σου
να τα λέμε τα πρωινά
ύστερα θα μου φωνάζουν οι τρίχες
της μασχάλης σου
-το χάλι σου
ε πρόσεχε θα χτυπήσεις.
Βγάλε τα πόδια από τη θέση για τανγκό
χοροί 
ξεχωριστοί ασυνόδευτοι
και η νύχτα δε ρωτάει
μέχρι το πέρας της αφθαρσίας
των κρυστάλλινων μπλουζ.
Δε ρωτάει
μα ερωτεύομαι.
Σταυροπόδι στην πλάτη σου
τραμπάλα με λέξεις
ώσπου οι κόρες των ματιών σου
καταπέλτες φοβίας
ξένη να με χρίσουν
λίγο πριν ανάψουν τα φώτα
ντύσου,φευγιό 
και αβάνα-μάλμπορο.
Ε,με τέτοιο κωλόκαιρο
θα μου πω,
τι το ήθελα το ταξίδι;



(Και οι σερβιτόρες μετά αναρωτιόμαστε
όσο περιμένουμε να φανεί απ’ την πόρτα
για δε κάνουν προκοπή οι έρωτες 
των μπαρ της αλλοτρίωσης.)