Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Ρεπό


(του Γιάννη Τσ. που με ξαλάφρωσε)



Πέρασα την μέρα σκεπτόμενη
αποχρώσεις του ροζ για το σαλόνι μου,
τρόπους να περνάω καλά στα ρεπό μου
όταν άλλαζα πλευρό στον καναπέ,
τις δουλειές της Δευτέρας
που θα γίνουνε Τρίτη απόγευμα,αργά
και άλλα τέτοια βαρετά και ανάλατα
ώσπου έφτασε η νύχτα.
Τη νύχτα σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα
που με κρατά ξύπνια ως το ξημέρωμα
χάνοντας κι άλλες μέρες
για μιαν ελπίδα τάχα
που ανάθεμα κι αν γίνει αλήθεια.









Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

συνθήκες,όροι,προ και υποθέσεις

αναρωτιέμαι ώρες ώρες
αν διαβάζεις αυτά που σου γράφω
αν παλεύεις κι εσύ με την ανάγκη να μου τηλεφωνήσεις
αν με βλέπεις στον ύπνο σου,όπως εγώ,τα τελευταία βράδια
αν χρειάζεσαι κι άλλο ένα στόμα να καπνίζεις
αν ο ήλιος σου σπάει τα νεύρα όταν δεν ξυπνάμε μαζί
αν όλα τα ποιήματα σου ψιθυρίζουν καταστάσεις
αν διπλοτσεκάρεις τις γωνίες μη με πετύχεις στη γειτονιά,εκεί
αν ο καναπές σου χρειάζεται το χανγκόβερ μου
αν με ψάχνεις ποδαρόδρομο τις νύχτες
αν με σκέφτεσαι και χαμογελάς,που και που
αν με σκέφτεσαι και σιχτιρίζεις,κάπου κάπου
αν και
αν θα
και αν προκύψει
θα 'μαι εδώ τριγύρω.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ροζ τοίχοι

το να σε νοιάζομαι είναι αγκάθι 
στα ιδρωμένα χέρια μου
που αμήχανα χορεύουν στο κορμί σου
κάθε που κοιμάμαι πλάι σου

κι αυτή η ανάμειξη
του ιδρώτα με το αίμα
μου θολώνει τα μάτια
και αγνοώ κάθε παρόν

το άγγιγμα σου με βαραίνει
τόσο βάρος που διαλύει
ό,τι έχω μέσα μου λευκό
υψώνω τοίχους μα είναι ροζ

ανεβαίνω στο πιο ψηλό σημείο τους
να δω πως είναι η αδιαφορία από κει πάνω
απόψε δεν έχει ύπνο κι αγκαλιά
θα χαζεύω το ξημέρωμα.







Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

οι λέξεις μου για σένα.

Οι λέξεις μου για σένα
τις νιώθω να στερεύουν
και η νύχτα δεν μου έφτασε
ούτε απόψε για παρέα.
Τις κάπνισα όλες χθες αργά
ώσπου ύψωσαν ασπίδες
''τον ήλιο δεν τον θέλουμε
μας καίει τα μάτια'' ,μου είπαν.
Έμεινα με φωνήεντα
πάνω στα μαξιλάρια
τα σύμφωνα μ'αρνήθηκαν
μα πιο πολύ το χ.
Όσο και να προσπάθησα
άλλο πια δεν με παίρνει
φουρτούνες στο κεφάλι μου
και κόμπους το στομάχι.
Εσύ μια λέξη δεν μου λες
κι αν έκανα να φύγω
θα τάραζες τους μικροαστούς
μ' όλη αυτή τη σιωπή


υ.γ.
Κάθε που μου χαμογελάς
νεράτζια στο παράθυρο
κι όσο κολλάω το τζάμι
ραΐζει η καρδιά.



Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Θα πάρω μια ψαρόβαρκα,το μωρό μου




Πότε έρχεσαι, που θέλω να δω κάτι
να κανονίσω διακοπές σε ένα νησί
που δεν θα κάνω με εσένανε μαζί.

Θα με φάει το σεργιάνι στις ψαρόβαρκες
και τούτο το καλοκαίρι.







Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

στάση στον Παλαιοφάρσαλο.

Τα στήθια μου σε ορέγονται
τα πόδια μου σε ψάχνουν
τα μπούτια αναρωτιούνται μου
γιατί δεν τα σαλιώνεις
η γλώσσα μου δαγκώνεται
το άγιο ύδωρ ψάχνει.

Εσύ αφορμή,παρόρμηση
μαύρο άλογο στη νύχτα
κυλιέσαι αθώος στους αγρούς
στων ξένων τα χωράφια
μα εμένα μαστιγώνουνε
οι χωρικοί τη μέρα.

Τους λέω εγώ δεν ήξευρα
και ό,τι  ήτανε να γίνει
το πήρα παραμάσχαλα
και το 'κρυψα σε γράμμα
σε παραλήπτη μέλλοντος
το στειλα να αβγατίσει.

Κατάπτυστη η πράξη μου
ξέρω,μα δε λυπάμαι
μπροστά στην τόση ομορφιά
λυγάν και κυπαρίσσια
άλλο πια όμως μην αργείς
κρυώνω πια τα βράδια.






Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

εσωτερικός διάλογος


- Τα βήματα τις νύχτες όλο και πιο θαρραλέα
ανάλαφρα -βοηθάει το τζιν 
όχι όχι αυτό
είμαι πάντα γυμνή βλέπεις και ποτέ δεν μπορώ
ανακεφαλαίωση σωστή να κάνω
μπερδεύω τα ημερολόγια με τα τεφτέρια
τα σημαντικά τα πετάω όπως τα στυλό
και κρατώ δυό βουνά σκόνη πλυντηρίου
για ώρα ανάγκης
να ξεπλένω καμιά αμαρτία που και που
μα ποιου και ποιανού άλλου
πήρα πάλι παράσημο το καρφίτσωσα στο πέτο
να μου κάνει σημάδι να πονέσω άλλο λίγο να μπορέσω να φύγω
Η πληγή
μεταφέρεται στο κεφάλι
ανοίγει τρύπα και κλείνει τα μάτια μου η κάπνα
πόσα τσιγάρα ώρες-ώρες σκέφτομαι
πως δεν θα πρεπε να σκέφτομαι τόσο
ίσως άλλο λίγο
Κι άλλο λίγο
όπως με το πρώτο τσιγάρο που δεν έκανα στο γυμνάσιο
γιατί μισούσα τη γεύση και τη μυρωδιά του
 ενοχή και απόλαυση με φίλτρο
άργησα να μάθω να στρίβω
στράφηκα στα έτοιμα μα δεν είχαν γλύκα
και η αλητεία που ζήταγα 
δρόμος ανηφορικός με πολλές στροφές απότομες 
τις παίρνω ανοιχτά και με χίλια 
ελληνική επαρχία το κατακαλόκαιρο
κι ένα δωμάτιο να χαίρομαι τον ιδρώτα 
ώσπου να καούν οι πέτσες μας απ' την θερμοκρασία
να βγάλουμε το δέρμα από τα νύχια
να τραβήξουμε μακριά,πολύ μακριά
και να γίνουμε επιτέλους Εμείς.

- Καλά,μάθε να στρίβεις πρώτα.

- Ό,τι θέλω θα κάνω.
Βάλε ένα τζιν ακόμα και πιάσε τον αναπτήρα.
Πήρα φωτιά.

- Ε δε θα μάθεις ποτέ.






(και τα σκυλάδικα στο τέρμα)