Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Χθες αργά,στον κύριο Τζόουνς


Όλα αυτά που νιώθω
ζαλισμένα ,χιλιοειπωμένα
ανούσια υπερανάλυση ωρών 
τσαλακωμένα ραβασάκια σε τσέπες
εθελοτυφλία και κλάματα
τελευταία σφηνάκια στο φευγιό
ταχυκαρδίες μέρα-μεσημέρι
ταχυκαρδίες μεσάνυχτα και βάλε
επιτηδευμένη αποφυγή
άλλο ένα τζιν τόνικ τελευταίο
ανεβοκατέβασμα του ακουστικού
αναβλητικότητα κι ελπίδα
ανάλωση,κορεσμός,απελπισία

όρεξη για τίποτα
κατειλημμένος χωροχρόνος σκέψης

τσιγάρα τσιγάρα τσιγάρα.

Κάθομαι τόσο βολικά στα αυγά μου τελευταία,
που όπου να 'ναι θα αρχίσω να κακαρίζω
και να κλωσάω τα ''σε θέλω''
ώσπου να γίνουνε ''δε γαμιέται''.

|

Τελοσπάντων,ήθελα απλά να σε δω

μα παρακαλάω να μου περάσει.







Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Κάπου έχασα τα δάχτυλα σου

-


Τα κορίτσια της εργατικής τάξης ,στα ρεπό
ξεχνάνε τα τακούνια και τα παρφουμαρίσματα

μυρίζουν ιδρώτα και τσιγαρίλα τα κορμιά τους
πετάν' τα αθλητικά με το που διαβούν την εξώπορτα.

Ας αποφύγουμε,τελοσπάντων,τις ευθύνες που μας αναλογούν
δεν είναι κακό να χύνουμε μαζί που και που

γιατί το βλέπω,μια νύχτα από αυτές
οι καύλες και τα υγρά μου θα με πνίξουνε στον ύπνο

και που 'ναι τα δάχτυλα σου λίγο πριν ξυπνήσω
να μου τραβήξουν προς τα κάτω το εσώρουχο ;



Κι ύστερα,βροχή ...

-



Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

υποσημειώσεις υποσοβαρότητας


Σταμάτησα τις χαιρετούρες σ' αυτή την πόλη,
γιατί στ' αλήθεια βαρέθηκα
τα ίδια μισακά χαμόγελα
στους ίδιους ανθρώπους στα ίδια μέρη τις ίδιες ώρες.
Τα βλέπω όλα επαναλαμβανόμενα με τέτοια συχνότητα
που δεν χρειάζονται επανασυστάσεις στο κεφάλι μου.
Σε δέκα οικοδομικά τετράγωνα
όλη μέρα πάνω-κάτω
όλη μέσα άνω-κάτω
και τα ρέστα μου και τα αρχίδια μου,κύριε.
Ξεγατζώνω τις πέτσες μου απ' τα κόκαλα
ακούγοντας τις ανάγκες μου να ουρλιάζουν
τις μέρες που κάνω ρυτίδες από τη ρουτίνα.
Όλο αυτό είναι σαν να τρως δέκα μέρες σερί
μακαρόνια με σάλτσα,από αφραγκίες
ενώ λιγουρεύεσαι κινέζικο
και στο τέλος να ρεύεσαι ξενέρα.
Κι είναι κρίμα τόσο κρίμα,
όλο τα έτοιμα να τρως
γιατί αν ήθελες θα σου μαγείρευα
και στα χειρότερα χανγκόβερ μου ακόμα.
Τώρα,αν είμαι γυμνή,ε
βλέποντας και κάνε μου
.
.
.






Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Σημείωση II


ρε !
ρε παιδιά
μήπως να,μήπως
λέω εγώ τώρα,να

να ξεσοβαρετούμε λίγο;
....
...
..
.

...ένα τσακ
και ΜΠΑΜ.




Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

Aμφιθυμία F.M.


-  Τι σκέφτονται εκείνοι οι αμφιθυμικοί μετεωρίτες
   πριν κάνουν την βουτιά στο χώμα να χαθούν;
   Πως θα αναρριχηθούν ύστερα από την πτώση
   ή αν θα είναι κατάχαμα κανένας να τους σώσει;
-  Μάλλον την υπερχείλιση του ποτηριού τους πρώτα
   ύστερα τα τσιγάρα τους για άλλων τα γινάτια
   και πως θα γίνει ανώδυνα απ' τη φωτιά στις στάχτες
   το στόμα πια να μην ζητά να επουλώσει άφθες.

   Όσο δυο άνθρωποι που μιλούν με και για ομοιοκαταληξίες πίνανε και συζητούσαν περί αμφιθυμίας και άλλων αποδομητικών πουλιών στην άκρη του μπαρ της άκρης της γης,οι ματαιωρίτες - μετέωροι,είδες ;- συμφωνήσανε να είναι διακριτικοί και να επανεμφανιστούν άξαφνα,το τελευταίο πρωινό τ' Απρίλη μιας άλλης γης,μιας άλλης μέρας.Της μέρας που εκείνη ξύπνησε με τα μαλλιά ανάκατα,χωρίς τσιγάρα,καφέ αλλά με πρωινό και τσάι πράσινο.Τα απέναντι μπαλκόνια ίδια,ο ήλιος ενοχλητικός,οι από πάνω ρεσιτάλ φασαρίας αν και σε αστικό τοπίο.Ταλέντα είν' αυτά.
   Α,ναι.Εδώ στην ανοιξιάτικη Θεσσαλονίκη,που όλο ανθίζει,να μην ξεχάσουμε να ποτίζουμε τις γλάστρες μας,να ξαραχνιάσουμε τους εγωισμούς μας,να βγάλουμε τα χαλιά και τα χάλια μας να τα απλώσουμε λίγο στο μπαλκόνι να πάρουν τον αέρα τους.Ύστερα ,ξανά μέσα,τα κεφάλια μέσα,να κλείσουμε καμιά κουρτίνα μη μας δουν οι απέναντι γυμνούς μεσ' στην συνήθεια και τρομάξουν.Οι ομοιοκαταληξίες δεν υπάρχουν πια και οι λέξεις βαρέθηκαν κι άλλαξαν μεταξύ τους σημασία.
   Εκείνη,που της αρέσει να ακούει ραδιόφωνο στα μεγάλα ταξίδια,σηκώθηκε από τον καναπέ μετά από μέρες για να αλλάξει το σταθμό.Το Έβρι Νάιτ την χτύπησε σαν μετεωρίτης,από αυτούς τους φιλικούς,φιλικά στην πλάτη και η επίγνωση την διαολόστειλε σαρκαστικά με ένα περιφρονητικό σκούντηγμα στον ώμο.
- Ελληνικό ραδιόφωνο-μια ζωή τα ίδια,είπε.
Αλλά το σιγοτραγουδούσε για μέρες το ρημάδι.Ίσως βαρέθηκε να αλλάξει πάλι σταθμό.Δε γαμιέται;Λίγος χορός με το βρακί δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.





Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Ρεπό


(του Γιάννη Τσ. που με ξαλάφρωσε)



Πέρασα την μέρα σκεπτόμενη
αποχρώσεις του ροζ για το σαλόνι μου,
τρόπους να περνάω καλά στα ρεπό μου
όταν άλλαζα πλευρό στον καναπέ,
τις δουλειές της Δευτέρας
που θα γίνουνε Τρίτη απόγευμα,αργά
και άλλα τέτοια βαρετά και ανάλατα
ώσπου έφτασε η νύχτα.
Τη νύχτα σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα
που με κρατά ξύπνια ως το ξημέρωμα
χάνοντας κι άλλες μέρες
για μιαν ελπίδα τάχα
που ανάθεμα κι αν γίνει αλήθεια.



Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

συνθήκες,όροι,προ και υποθέσεις

αναρωτιέμαι ώρες ώρες
αν διαβάζεις αυτά που σου γράφω
αν παλεύεις κι εσύ με την ανάγκη να μου τηλεφωνήσεις
αν με βλέπεις στον ύπνο σου,όπως εγώ,τα τελευταία βράδια
αν χρειάζεσαι κι άλλο ένα στόμα να καπνίζεις
αν ο ήλιος σου σπάει τα νεύρα όταν δεν ξυπνάμε μαζί
αν όλα τα ποιήματα σου ψιθυρίζουν καταστάσεις
αν διπλοτσεκάρεις τις γωνίες μη με πετύχεις στη γειτονιά,εκεί
αν ο καναπές σου χρειάζεται το χανγκόβερ μου
αν με ψάχνεις ποδαρόδρομο τις νύχτες
αν με σκέφτεσαι και χαμογελάς,που και που
αν με σκέφτεσαι και σιχτιρίζεις,κάπου κάπου
αν και
αν θα
και αν προκύψει
θα 'μαι εδώ τριγύρω.