Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Ωδή στα συγκεκριμένα κορίτσια που περιμένουν συγκεκριμένα αγόρια να κάτσουν στο σκαμπό δίπλα τους στη μπάρα.

Σε μια κατάμεστη ντισκοτέκ κορίτσι καθισμένο στραβοπόδι
στραφταλιζέ μιζέρια η κοντή της φούστα
εκείνη,μονορούφι καμπάρι αγαπημένο χόμπι 
στην πίστα όλα τα αγόρια και τα κορίτσια λαμπιρίζουν ροζ
ερωτοτροπούν με μάτια πόδια χέρια αγκώνες ψευδή συντροφικότητα
η νύχτα γαζώνει τις πέτσες τους αιμάτινες κλωστές
στολίζει τα φώτα με καπνούς και άρωμα κάτουρο νάμπερ φάιβ
Εκείνος μπαίνει άξαφνα κοτσάρει δίπλα της το καλοκαίρι
μια ολάκερη πανσέληνος και κάτι 
σε θέλω φωνάζει το ντεκολτέ και ο στηθόδεσμος πάει να σπάσει
-η συναισθηματική ειλικρίνια υπάρχει
όσο το βρώμικο ροκενρόλ και οι ντισκοτέκ-
Οι κοφτές ματιές είναι ικανές να ευνουχίσουν τον λόγο
παρατηρήσεις των τρεισίμιση τέσσερις πήγε δουλεύω το πρωί
ένα καμπάρι ακόμα γαμώ την κοινωνία μου
δυό πάγοι ναι
πληθυντικός-ενικός 0-1 στο ημίχρονο
πέναλτι η θλιμμένη ντισκόμπαλα
μονορούφηξε την ψυχή μου απόψε.

(η Ντέμπι Χάρρυ όσο ζει θα ναι η πιο ωραία
το καμπάρι είναι κατάσταση,όχι απλώς ηδύποτο
η νύχτα δεν τελειώνει ποτέ όπως της πρέπει
κι εγώ,προς το παρόν,κάνω επιτυχημένη καριέρα στα λάθη)










Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

ξημερώματα Δευτέρας

(Η πολυκατοικία είναι τόσο φτωχή από ηχομόνωση
που ακούω κάτι περαστικούς να φιλιούνται
σαν να την προσμένανε από καιρό τούτη τη στιγμή.

Φιλιούνται ή τέλειωσε η δικιά μας προσμονή
και ψαχουλεύω άδικα στιγμές πριν το ξημέρωμα;)

 

-

Τσιγάρο ένα, εξομολογητικό:
κάλυψα την πρώτη μου λευκή τρίχα
με γκριμπλέ βαφή που βρωμάει εφηβεία
και ύστερα είχα χανγκόβερ για μια βδομάδα.
Τόσο που
εκκρίθηκα ολόκληρη από τη μύτη μου
και άρχισα να βγάζω το δέρμα μου απ' τα νύχια.
Το κάρφωσα με εικοσιδύο καρφιά στο σύρμα μιας ταράτσας
και το πήραν μακριά η βροχή και ο αέρας.
Έτσι,μέσα στη νύχτα,κατέβηκα έντρομη τις σκάλες 
να μαζέψω τα κομμάτια μου 
και κλείνοντας την πόρτα της εισόδου
είδα να πέφτουν μιλιούνια σκαθάρια απ' τα ουράνια
κι έτρεξα,λέει,σ 'όλη την πόλη γυμνή
στάζοντας αίμα και μικρή η διαδρομή που χάραξα.
Μαζί πήρα μόνο τα τσιγάρα μου,σφηνωμένα στα πλευρά μου
και τώρα κάτω από ένα υπόστεγο οπλίζω τον αναπτήρα.
Τσιγάρο δύο,θα βάλω φωτιά σε ό,τι σε δακρύζει
και θα πάρω φόρα να γκρεμίσω κάμποσες πολυκατοικίες 
που κρύβουν το ηλιοβασίλεμα
κι αφού τελειώσω με όλες αυτές τις μπανάλ κλισεδούρες
θα σε φιλήσω με περίσσια τρυφερότητα στο μέτωπο 
και θα ξυπνήσουμε αγνοί,πρωτόπλαστοι
κάνοντας έρωτα σ' ένα χωράφι κάπου στον Άρδα,δειλινό.

Τα σκαθάρια χτυπούν στον τσίγκο ελαφρά πια
ψελλίζοντας το πέρας της καταγίδας.
Έφτασα σπίτι και σημειώνω ένα τρίστιχο
στο μουσκεμένο μου μπλοκάκι :

"Εσύ μια μέρα την καρδούλα μου
θα τηνε κάνεις χίλια δυο κομμάτια
κι ας είμαι η ύποπτη για αυτό εγώ."







Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

το παιδί και το φίδι

Έφτασε ο καιρός
που κάνω τσιγάρο για να αποκοιμηθώ,
που η αθωότητα μου με άφησε μόνη σε ξένη πόλη,
που σκέφτομαι και δε γράφω
όταν η νύχτα αργεί να τελειώσει.

Κάμποσα βήματα αργότερα-
Η βροχή κλωτσάει το καλοκαίρι από εκεί που 'ρθε
κι ενώ σιχαίνομαι το περπάτημα
προσπερνώ το τριαντακάτι της Ολύμπου
αφηρημένη στην επανεφεύρεση λέξεων
μιας κι ένα σ' αγαπώ,πια, δεν με καλύπτει.





Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

η άλλη αγάπη

περιγραφή τοπίου:
Aπλωμένα ρούχα στα σύρματα των πολυκατοικιών
έχω λόξυγγα,χικ.
Τι ωραία να κρέμεσαι από κει πάνω
το σώμα αβαρές σχεδόν άφθαρτο 
να βαστάν δυο μανταλάκια κίτρινα
όλα τα μυστικά του κόσμου κι ένα βρακί ξεθωριασμένο 
που χορεύει στους αέρηδες.
Ωραία τα περνάτε εσείς οι ανάλαφροι ,σκέφτομαι
ώσπου να ρθει το αστικό να με μαζέψει
Πουλί κήρυκας αγάπης στο μπαλκόνι μου
λιάζει τα φτερά και πετάει μακριά.

περιγραφή συναισθημάτων:
Τέτοια ώρα πρέπει 
να γυρνάω σπίτι και να σου φιλάω τα πόδια
αντί απ' το τηλέφωνο να κλαίω
μακρόσυρτες σιωπές και μέλλοντα εξακολουθητικό.
Να μην ξημέρωνα το πρωινό αυτό
με τόσο βρώμικη ανάσα
τα λόγια στοιβάχτηκαν τσιγάρα στον ουρανίσκο μου.

Το μεσημέρι με βρίσκει
ανεπαρκή απ' τη φύση μου
μόνη στο σαλόνι γυμνή να απλώνομαι
σαν αυτή η επιλογή να μην μ' αφήνει ποτέ.
Εδώ αρχινάνε και τελειώνουν τα καλοκαίρια
στην πλάτη μου την ιδρωμένη
που δεν φιλάν τα χείλια σου 
αφού στο νησί αλωνίζουν.
Χίλια φιλιά και ένα.








Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

πας δις ον εντ ον εντ ον

Από το θασαγαπώγιαπάντα
μέχρι το ρεδεπαναγαμηθεί
μια ανηφόρα και πολλά τσιγάρα δρόμος
κι εγώ βαδίζω βασανιστικά αργά
με άδειο στομάχι κόμπο στον ντάλλα ήλιο
φoρώντας παπούτσια που με χτυπάνε
και στο σακίδιο στοιβαγμένη ελπίδα
ότι θα ξανακούσουμε εκείνο το τραγούδι μαζί
κι ας μετακόμισες ψηλά στην Αδιαφορίας.
Έτσι κι αλλιώς,ποτέ δεν έφτανα
αλλά τουλάχιστον έμαθα να σφυρίζω το κωλοτράγουδο.







Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

άτιτλο 126

Τα πόδια στον αέρα σινιάλα στέλνουν
κραυγές,στον ουρανό που θα μου χάριζες
κάπου εκεί που δεν ορίζεται ο ορίζοντας
ανάμεσα στο στέρνο και το εφηβαίο σου
αντικρύζω το κενό.
Ένας γάτος σε πορτοκαλιά σεντόνια
να νιαουρίζει την φυγή
κι ύστερα σαν αστραπή:
-φεύγω.
-θα 'θελα να,μα πως.
δεν θα σ' αγαπώ αιώνια
μονάχα για όσο κρατά η φθορά
στα μπαρς και σ' άλλων τα δακρύβρεχτα στόρια
οι σκέψεις μου θα  πέσουν
πάνω σου υγρές
τύψεις ν ερωμένες
για τα αστέρια που θα χάσουμε μαζί
όταν το τέλος πλησιάζει
θα στάξεις στα μπούτια μου άγιο ύδωρ
καταιγίδα στο κατακαλόκαιρο,είναι που
βράζει και χύνεται το τσουκάλι με τα μαγικά

δεν μαζεύονται τόσα απόνειρα με σκούπα.

-Συγχώρα με,μα πως αλλιώς
τα πράγματα να γίνουν.  






Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

χωρίς τελεία,τέλεια

Οταν χορεύω σκέφτομαι
πως γίνεται να εκμηδενίζονται όλες οι αποστάσεις
όταν στο κορμί μου από πάνω στάζεις
χύνεις τον έρωτα λευκό αμόλυντο
λάγνα ερωμένη η μαυρίλα σου μου κλείνει το μάτι

αρχίζει και λικνίζεται η φύση όλη
στους ήχους απ'τα μουγκρητά
όταν χορεύεις σκέφτομαι
πως καμία σχολή χορού δεν θα μας μάθει σωστές κινήσεις
χορογραφία για δύο στου γκρεμού την άκρη

όταν οι λέξεις περιττεύουν
τόσο που οι μονοί γίνονται άρτιοι
και οι μόνοι ψάχνουν να βρουν κάτι από μας
όταν χορεύουμε σκέφτομαι
πως ίσως να γινήκαμε ο ένας για τον άλλον